بعد از رفتنت...

rozekhakestari — Sat, 06 Oct 2007 07:34:07 GMT

سالها ميگذرد از شب تلخ وداع

از همان شب كه تو رفتي و به چشمان پر از حسرت من خنديدي

تو نميدانستي

تو نمي فهميدي

كه چه رنجي دارد با دل سوخته اي سر كردن

رفتي و از دل من روشنايي ها رفت

ليك بعد از ان شب

هر شبم را شمعي روشني مي بخشيد

بر غمم مي افزود

جاي خالي تو را ميديدم

مي كشيدم آهي از سر حسرت و مي خنديدم

به وفاي دل تو

و به خوش باوري اين دل بيچاره خود

ناگهان ياد تو مي افتادم

باز مي لرزيدم

گريه سر مي دادم

خواب مي ديدم من كه تو بر ميگردي

تا سر انجام شبي سرد و بلند

اشك چشمان سياهم خشكيد

آتش عشق تو خا كستر شد

ياد تو در دل من پرپر شد

اندكي بعد گذشت

اينك اين من...تنها...دستهايم سرد است

قدرتم نيست دگر...تا كه شعري گويم

گر چه تنها هستم

نه به دنبال توام

نه تو را مي جويم

حال مي فهمم من...چه عبث بود آن خواب

كاش مي دانستم عشق تو مي گذرد

تو چه آسان گفتي دوستت دارم را

و چه آسان رفتي...

كاش مي فهميدي وسعت حرفت را

آه...افسوس چه سود

قصه اي بود و نبود ...

rozekhakestari — Fri, 14 Sep 2007 08:26:59 GMT

فرصت نشد بهت بگم
...
میرسه روزی که دیگه منو نداشته باشی
دیگه نباشه اون کسی که دنیا و آخرتش تو بودی
دیگه نباشه اون کسی که برای راحتی و آسایش تو بال بال میزد
دیگه نباشه اون کسی که به خلوص و عمق و صداقت عشقش ایمان داشتی
دیگه نباشه اون کسی که تو براش زیباترین بودی ، یگانه ترین بودی ، محبوب ترین بودی
دیگه نباشه اون کسی که به قول خودت برات بهترین تکیه گاه بود
...
آری عزیزم
تکیه گاهت رو ویران کردی ، غیرت و غرور مردونه شو وحشیانه پایمال کردی
چیزی ازش باقی نذاشتی
...
حالا موندی با یه دنیا غم و دلتنگی تنهایی
می دونم
می دونم که خیلی تنهایی
روزهات از شب هم سیاهترن
آینده برات تاریک تر از همیشه شده
می دونم
این روزها تلخ می گذرن
فرصت نشد بهت بگم
که تلخی روزگار هنوز برای تو ذخیره بسیار دارد

rozekhakestari — Sun, 09 Sep 2007 13:03:18 GMT

عشق تلخ

نیمه شب آواره و بی حس حال در سرم سودای جامی بی زبان پرسه ای اغاز کردیم در خیال دل به یاد آورد ایام وصال از جدایی یک و دو سالی می گذشت یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت دل به یاد آورد اول بار را خاطرات اولین دیدار راآن نظر بازی آن اسرا را آن دو چشم مست وآهوبار را هم چو رازی مهبم و سر بسته بود چون من از تکرار او هم خسته بودآمد و هم آشیان شد با من او همنشین و هم زبان شد با من او خسته جان بودم که جان شد با من او نا توان بود توان شد با من او دامنش شد خوابگاه خستگی این چنین آغاز شد دلبستگی وای از آن شب زنده داری تا سحر وای از آن عمری که با او شد به سر مست او بودم زدنیا بی خبر دم به دم این عشق میشد بیشتر آمدو در خلوتم دم ساز شد گفتگوها بین ما آغاز شد گفتمش در عشق پا بر جاست دل گر گشایی چشم دل زیباست دل گر تو زورقبان شوی دریا ست دل بی تو شام بی فرداست دل زعشق روی تو حیران شده در پی عشق تو سرگردان شده گفت در عشقت وفادارم بدان من تو را بس دوست میدارم بدان شوق وصلت را به سر دارم بدان چون تویی مخمور خمارم بدان با تو شادی می شود غم های من با تو زیبا می شود فردای من گفتمش عشقت به دل افزون شده دل زجادوی رخت افسون شده جز تو هر یادی به دل مدفون شده عالم از زیبایی ات مجنون شده بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش طعم بوسه از سرم برد عقل وهوش در سرم جز عشق او سودا نبودبهر کس جز او در این دل جا نبود دیده جز بر روی او بینا نبود همچو عشق من هیچ گل زیبا نبودخوبی او شهره آفاق بود درنجابت در نکوهی پاک بودروزگار اما وفا با ما نداشت طاقت خوشبختی ما را نداشت پیش پای عشق ما سنگی گذاشت بیگمان از مرگ ما پروا نداشت آخر این قصه هجان بود وبس حسرت و رنج فراوان بود وبس یار ما را از جدایی غم نبود در غمش مجنون عاشق کم نبود بر سر پیمان خود محکم نبود سهم من از عشق جز ماتم نبود با من دیوانه پیمان ساده بست ساده هم آن عهد وپیمان را شکست بی خبر پیمان یاری را گسست این خیر ناگاه پشتم را شکست آن کبوتر عاقبت از بند رست رفت و با دلدار دیگر عهد بست با که گویم او که هم خون من است خسم جان و تشنه خون من است بخت بد بین وصل او قسمت نشد این گدا مشمول آن رحمت نشد آن طلا حاصل به این قیمت نشد عاشقان را خوشدلی تقدیر نیتس با چنین تقدیر بد تدبیر نیست از غمش با دود ودم همدم شدم باده نوش غصه او من شدم مست ومخمور و خراب از غم شدم ذره ذره آب گشتم کم شدم آخر آتش زد دل دیوانه را سوخت بی پروا پر پروانه را عشق من از من گذشتی خوش گذر بعد از این حتی تو اسمم را نبر خاطراتم را تو بیرون کن زسر دیشب از کف رفت فردا را نگر آخر این یک بار از من بشنو پند بر منو بر روزگارم دل مبندعاشقی را دیر فهمیدی چه زود عشق دیرین گسسته تار وپود گر چه آب رفته باز آید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود بعد از این هم آشیانت هر کس است باش با او یاد تو ما را بس است

rozekhakestari — Sun, 26 Aug 2007 14:19:37 GMT

کاش آسمان میدانست درد من چیست
کاش میدانست نیاز من چیست
کاش میدانست به یک قطره باران نیز قانعم...
کاش آسمان میدانست درد منی که همان کویر خشک و بی جانم چیست
دلم مثل کویر از محبت و عشق خشک و بی جان است
عاشقم ولی یک عاشق تنهایک عاشق بی کس!
عاشقی که معشوقش در کنارش نیست....
کاش دریا میدانست کویر چیست!
راز درون دریا رویایی است محال برای همان کویر تنها!
دلم مثل کویر آرزوی دیدن دریا را دارد اما دریایی نیست تنها یک خواب است و بس!
کاش باران میدانست معنی انتظار چیست...
منی که همان کویر تشنه و بی جانم سالهاست که انتظار یک قطره باران را می کشم اما افسوس که این انتظار بیهوده است...
و ای کاش آسمان میدانست درد دل این کویر خسته و تشنه چیست

rozekhakestari — Mon, 20 Aug 2007 20:22:41 GMT

نشونی ازت ندارم اما دنبالت می گردم بغض وجودمو گرفته باورم کن پردردم

من می رم ولی باز تو بدون همیشه

یاد تو از خاطرم فراموش نمیشه

کاش از اول میدونستم

واسه من موندنی نیستی

rozekhakestari — Sun, 12 Aug 2007 16:50:18 GMT

" مي‌روي؟! "
من مي‌پرسم و تو بي‌پاسخ‌تر از هميشه
نگاهت را از چشم‌هاي منتظرم دريغ مي‌کني!
خودم در سکوتت جست‌وجو مي‌کنم ..
در تو .. در خودم .. در صداي نفس‌هايي که به سختي برمي‌آيند!
و من تازه مي‌فهمم
که تو نمي‌روي!!!
تو خيلي وقت است که رفته‌اي ..
و مرا با سايه‌ات تنها گذاشته‌اي!
من چه کودکانه از تو بت ساخته بودم ..
به حماقت‌هاي خودم لبخند مي‌زنم
وقتي که فکر مي‌کنم:
" چگونه دوستت مي‌داشتم ،
چگونه باور کرده بودم که در کنارم مي‌ماني‌ ،
چگونه .. ... "

من براي دل کوچک خودم اشک مي‌ريزم
وقتي که هنوز هم معصومانه دوستت دارد!

با تشکر از دوست خوبم(حامد)

rozekhakestari — Tue, 07 Aug 2007 07:15:56 GMT

وقتي خاطره هاي آدم زياد ميشه ديوار اتاقشون پر عکس ميشه اما هميشه دلت واسه اوني تنگ

ميشه که نميتوني عکسشو به ديوار بزني.

چه زيبا! گفتم دوستت دارم !چه صادقانه پذيرفتي! چه فريبنده ! آغوشم برايت باز شد !چه

ابلهانه! با تو خوش بودم !چه كودكانه ! همه چيزم شدي ! چه زود ! به خاطره يك كلمه مرا ترك

كردي ! چه ناجوانمردانه ! نيازمندت شدم ! چه حقيرانه! واژه غريبه خداحافظي به من آمد! چه

بيرحمانه! من سوختم.

rozekhakestari — Wed, 18 Jul 2007 07:51:18 GMT

روز وداع بود و جان سوز.....

با غمی که در دلم چون کوهی بزرگ بود......

و لحظات خوشی که رو به اتمام بود......

۶۰ ثانیه تا پایان و لحظه.......

لحظه غمگین وداع......

چشم در چشمانم دوخته بود.......

اما من او را نمیدیدم.......

تنها گذر خاطرات بود و بس.....

خاطرات تلخ و شیرین با هم بودن.......

و اندشیدن به اینکه....

کاخ رویاهایم چه آسان فرو ریخت....

ثانیه ... ثانیه آخر بود....و صدایی از درونم چون آه و اشک هایم که قطره قطره فرو ریخت......

آخرین آجر کاخ رویاهایم فرو ریخت....

و او رفتوو بی آنکه به من نگاهی بیاندازد برای بدرود

.......

و ما آرام زمزمه کردم.....

خداحافظ لحظات خوش زندگیم.......

و برای دفن شدن قلب عاشق و مرده ام گریستم..............

60 ثانيه...

بهم گفت : "فکر کن 60 ثانيه فرصت داشته باشی تا حرفات رو بهم بزنی و بدونی بعد از اون ديگه من رو نمی بينی...خب چی ميگی؟"

خوب می دونستم 60 ثاتيه شروع شده . خيلی فکر کردم چی بگم. دلم گفت:

ميخواي مثل يه بچه خيلی کودکانه و از روی صداقت بگو :"تو رو خدا نرو من بهت احتياج دارم! پيشم بمون خواهش ميكنم!"

نه!

مثل اين فيلم ها هيچی نگو و فقط نگاهش کن و وقتی پرسيد پس چرا حرف نمی زنی بگو:"برای حرف زدن وقت هست ولی برای نگاه کردن نه"

نه!

خودت رو بزن به بی خيالی و بگو :"خب دلم برات تنگ ميشه اما اگه می خوای بری برو"

نه!

يا شايد بهتره دست پيش بگيری و بگي:"تو که نمی تونی بی من زندگی کني پس برای چی ميخوای بری"

نه!

عصبانيت چه طوره؟ فرياد بزن :"تو حق نداری بری!" حسابي مي ترسه !

نه!

تحقيرش کن . چه طوره؟ بگو:" آخه تو فکر می کنی کی هستی؟ می خوای بری برو فکر می کنی چي ميشه؟"

نه!

می خوای خودت شو و فقط بگو:"هرجور صلاح ميدونی؟هر جور راحتی؟" و وقتی مطمئن شدی ميخواد بره بگو :"مواظب خودت باش!خدا نگهدارت باش!"

نه!

ميخوای خود خودت باش و توی اين چند ثانيه 100 تا نصيحتش کن.خوبه؟

نه!

60ثانيه داشت تموم ميشد...ديگه وقتی نمونده بود...

بهش گفتم :"واقعا بعد از اين همه سال نميدونی من چی ميگم؟" گفت : "چرا!خيلی خوب ميدونم چی مي گی!"

نمی دونستم تو فکرش چی ميگذره! اون واقعا فکر مي کنه من چی می گم.راستش من خودم مطمئن نبودم چی می خوام بگم.

60ثانيه تمام شد.

-خداحافظ.

- مواظب خودت باش!خدا نگهدارت باشه!

rozekhakestari — Wed, 18 Jul 2007 07:48:18 GMT

همه قصه های عاشقانه با سلام شروع می شن و خیلی هاشون بی خدافظی به

آآخر می رسن ماجرا با های و هوی زیاد شروع میشه و بی کلام بی کلام به آخر

می رسن.تلخه نه؟ آره تلخه… بدتر از اون چیزی که بتونی تصور بکنی……

کسی که صداش پر بود از دوست دارم و دوست دارم بی هیچ دلیلی و هیچ حرفی

حتی یه خدا نگهداره ساده می ره و تو رو در کوچه پس کوچه های سکوت و یآس

جا می زاره …… بله…و حالا تو موندی و با کوله باری از خاطراتی که فراموش

شدنی نیستند

rozekhakestari — Thu, 14 Jun 2007 14:51:23 GMT

می خواهم بگویم می شود از دور(!)هم دوست داشت...!

میتوان بدون داشتن (!)هم دوست داشت

ساده تر بگویم:

*میشود ساده تر هم دوست داشت...*

دور از هیاهوی خواستن...

دور از هیاهوی داشتن...

دور از هیاهوی خواستن و نداشتن...نرسیدن...

دور از هیاهوی رسیدن و بعد تلاش برای ماندن تا همیشه!

*می توان از دور هم دوست داشت*

دور از هراس از دست دادن...

دور از هراس تنها ماندن ناگهانی...

حتی دور از او که خواستنی ست...

*می توان از دور هم دوست داشت *

باور کن بدون خواستن و رسیدن هم میشود ...میشود...

بدون خواستن ،بدون رسیدن،بدون ماندن...حتی بدون او

*می توان از دور تا همیشه دوست داشت...!

********************

نخواهمت بخشيد نخواهم گذشت از جرمت!!!

يك عمر خاك پايت بود سر سپرده راهت!!

گناهش چه بود!!!!؟

گناهش چه بود؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چه كسي تو را به خاطر جرمت محاكمه خواهد كرد!!!؟؟؟؟؟؟