با اشك تمام كوچه را تر كردم

ديشب كه سكوت خانه دق مرگم كرد

وابستگي ام را به تو باور كردم

ديدي آخرش منو گذاشت و رفت

                                       از زمين قلبمو بر نداشت و رفت

ديدي آخرش منو ديونه كرد

                                       واسه رفتن همينو بهونه كرد

ديدي اون وعده هاي كه رنگي بود

                                       تمومش فقط واسه قشنگي بود

ديدي اون كه دلمو بهش دادم

                                       رفت و از چشماي نازش افتادم

ديدي اون كه مي گفت مال منه

                                       دم اخر نيومد سر بزنه

ديدي خط زد اسممو از دفترش

                                       رفت  و اسفند نزدم دور سرش

ديدي اون نخواست برم به بدرَقَش

                                       ديدي كه باختم تو مسابقش

ديدي مهربونيا رو زد كنار

                                       رفت و چشمامو گذاشت تو انتظار

ديدي رفت گذاشت به پاي سرنوشت

                                       گفت شايد ببينمت توي بهشت

ديدي بي خبر گذاشت و رفت سفر

                                       گفت بذار بمونه چشم اون به در

ديدي افتاد اسم من سر زبون

                                       همشون گفتن به اون نامهربون

ديدي كه دعاها مستجاب نشد

                                       آخرم دلش واسم كباب نشد

ديدي لااقل نزد به پنجره

                                       كه بهم خبر بده داره ميره

ديدي رفت بدون هيچ سرو صدا

                                       ولي من سپردمش دست خدا

ديدي بي خدا حافظي رونه شد

                                       دل من وقتي شنيد ديونه شد

ديدي قولاشو گذاشت تو چمدون

                                       كه ديگه نمي مونه از اونا نشون

ديدي با دل اينو در ميون نذاشت

                                       رفت از خاطرها نشون نذاشت

ديدي اخرش منو نذر زدن

                                       تو سر اين دل در به در زدن

ديدي اخرش منو تنها گذاشت

                                       تشنه رو تو حسرت دريا گذاشت

يعني رفته اونجا اشيان كنه

                                       با مي خواسته منو امتحان كنه

ديدي حتي اون نگفت مي ره كجا

                                       چه بده رسماي روزگار ما

ديدي خواستمش ولي منو نخواست

                                       اينم از بازياي دنياي ماست

حالا چند روزيه كه بدون اون

                                       چشم من خيره شده به اسمون

آمون از عاشقياي چن روزه

                                       كه فقط يكي تو شعرش مي سوزه

چه كنم خدا پشيمونش كنه

                                       يا كه مثل من پريشونش كنه

رفت و ديگه نمي ياد به شهر ما

                                       بهتره بسپارمش دست خدا

چرا اینجوری عشقم رو پس زدی ...؟!

اشکهام رو  دیدی اما آتیش زدی ...؟!

قلب کوچکم را صمیمانه به تو هدیه دادم اما تو  در جواب پیشکش حقیرم چه کردی ... ؟

فلب بی گناهم را به زمین زدی و به روش پا گذاشتی

دلم برات تنگ شده بود ...خواستم از باغ صدات گل بچینم ولی درو به روم بستی

خواستم از پشت حصارهای دور نگات کنم باز اومدی حصارا رو شکستی

حالا تنها دلخوشیم یاد توئه ...

با یادت نفس می کشم،با یادت زندگی می کنم ، البته اگه بشه اسمشو گذاشت زندگی ...

مثل یه ماهی کوچیک بودم و تو دریای من بودی ولی یه روز طوفانی شدی  و منو از حریم عشقت روندی منو انداختی تو ساحل خاطرات تا بمیرم ... !

آخه من با تو چه کردم که مستحق چنین مجازاتی بودم ؟

سخت ترین ... ، دشوارترین ... و سهمگین ترین مجازات را برای من در نظر گرفتی منو تو دادگاه تاریک بی کسی روی سکوری ناامیدی نشوندی و برام حکم انتظار  صادر کردی .

مرگ آسونه ... ولی انتظار ... !

اگه عاشق بودی چرا از عشق فرار کردی و اگه عاشق نبودی چرا منو اسیر توهم عشقت کردی ؟

عشق تو  مثل یه خواب بود ... یه رویای شیرین ...

مثل گل ... یه حباب شفاف و روشن ...

اما حیف که عمرش خیلی کم بود ... و دوامش سست تر از حباب.

با چنگ ودندون خواستم نگهش دارم اما تو نذاشتی

طفلکی دل من زیر بار غم تو شکست و نابود شد

بیچاره گلهای امیدم ،سوختن و خاکستر شدن

با من بد کردی ... ولی نفرینت نمی کنم

برات از خدای بزرگ آرزوی خوشبختی دارم

قلبمو شکستی ... خدا قلبتو نشکنه

امیدم رو نا امید کردی ... خدا امیدتو ازت نگیره

زندگی رو پیش روم پوچ کردی ... خدا زندگیتو پر بار کنه

میوه های کال عشقم رو چیدی و دوز ریختی آرزو می کنم همیشه میوه های زندگیت از عشق شیرین باشه

فراموشت نخواهم کرد ... برای همیشه ((دوستت دارم ))

اشتباهه؟؟؟؟

وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوست داره

وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي

وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه

کاش هیچ وقتِ غروب،اشك تو را نمي ديدم.

كاش هيچ گاه سخن به لب نمي گشودم كه گويم : دوستت دارم.

كاش هيچ گاه دل به سوز دل تو نمي دادم.

كاش هرگز قلبم به تپش عاشقي،شبانه در مقابل تو ضربان نمي زد.

كاش هرگز مست شوخي كودكانه ات نمي شدم.

كاش هرگز به افق نمي گريستم كه تو را در مقابل ديدگانم نمي ديدم.

آخر مي داني چرا؟

چون دانستي عاشقم،از شور احساسم بخاطر وابستگي زياد سو ء استفاده كردي و مرا به بدترين شلاق زمانه سيلي زدي چون مي دانستي كه من هرگز حركت نمي كنم و اگر صد بار طعنه ام زني باز برمي گردم.

آخر چرا به جرم عشق پاك،از وجودم بيگاري كشيدي و احساسم را خُرد،و وجودم را به دست مرگ سپردي، كاش هرگز ديدگانم به ديده ات نمي افتاد.

نوشته شده

کسانمان به ما هدیه می کند

کاش دیدنت رویا نبود

گفته بودی می مانم ولی

رفتی و گفتی که اینجا جا نبود

من دعا کردم برای بازگشت

دست های تو ولی بالا نبود

یک نفر آمد صدایم کرد و رفت

با صدایش آشنایم کرد و رفت

پشت پرچین شقایق که رسید

ناگهان تنها رهایم کرد و رفت